Canle de You Tube de Galiciémonos.

Se queres ver videos sobre Galicia entra no canle de You Tube de Galiciémonos. Nas listas de reproducción do canle podrás ver os videos das anteriores entradas e outros videos interesantes relacionados co tema.

Os Irmandiños, en busca dunha Galicia máis xusta.

Nunha época de crise a todos os niveis en Galicia, os seus valentes habitantes decidiron facer fronte ás inxustizas que sufrían por parte da nobreza. O pobo decidiu levantarse en armas contra os nobres que exercían o control no territorio.

No ano 1431 formouse a Irmandade Fusquenlla, liderada por un fidalgo de baixa estirpe chamado Roi Xordo, no territorio dos Andrade. Mais tarde a revolta expandiuse a outras zoas coma Mondoñedo, Lugo ou Santiago. Esta revolta foi silenciada en 1435 pero a cousa non ía quedar así. De novo en 1467, ante a deprimente situación do pobo, mais de 80.000 persoas organizáronse na chamada Irmandade Xeral que actuaría contra as inxustizas dos señores feudais. Entre 1467 e 1469 mais de 130 castelos serían derruidos pola Irmandade.

Sen embargo, a vitoria irmandiña non foi mais que temporal. En 1469, Pedro Madruga volve cun exército con armas de fogo (unha innovación da época) que acaba có proxecto irmandiño. A restauración dos antigos señores feudais non é o único castigo ao que foron sometidos os galegos, senón que ademais tiveron que reconstruir os castelos que derruiran.

Nunca máis, un chisco de luz entre a escuridade.

Tras a catástrofe do cargueiro Prestige que tivo lugar na costa galega e ante a ineptitude e inacción do goberno, unha serie de persoas decidiron agruparse e tomar medidas ao respecto. Así naceu o movemento Nunca Máis.

Eduardo Barreiros, o enxeñeiro rebelde.

Eduardo Barreiros, o enxeñeiro rebelde.

Na época da ditadura de Franco, período en que España estaba pechada ao resto do mundo, un empresario galego intentou vencer esas barreiras por medio do esforzo e a superación. Tratase de Eduardo Barreiros, un home que nunca se daba por vencido e que perseguiu o soño de chegar a crear algo grande.

Formaba parte dunha familia humilde que posuía unha pequena empresa de transporte. Posteriormente formou o seu propio taller de mecánica. Investigou o funcionamento dos motores e ideou un método revolucionario para poder transformar motores de gasolina a diésel. O éxito foi rotundo e Barreiros chegou a ter a maior empresa de automóbiles que endexamais houbo en España. Pero non foi sen esforzo xa que o apoio á empresa foi nulo e a negativa tanto do réxime como doutros competidores a que a esta tivera éxito estibo presente.

A pesar de que hoxe en día a empresa xa non existe, esta é un claro exemplo do que os galegos podemos chegar a facer.

María Pita, a galega invencible.

Esta semana o noso profesor de historia de Galicia propúxonos un novo tema para as entradas, "Galicia rebelde". É un tema sobre o que case non hai información en internet, así que eu xunto ao meu compañeiro Carlos decidimos contribuir a que vos coñezades algo máis sobre esta  parte de Galicia tan olvidada mediante este video. Aquí poderedes ver un claro exemplo de como os galegos dámolo todo por facer fronte as dificultades e as inxustizas.

Recordos da Guerra Civil.

O meu avó Santiago contoume que dous de seus irmáns participaran na guerra civil. O maior deles, Xosé, incorporárase en Ferrol, o 15 de agosto do 1936, aos 22 anos. Dalí fora para Asturias, onde combatira, ás ordes do xeneral Alonso, da 81 división. Unha vez tomada Asturias, dirixíranse a Zaragoza e alí, estivo ao servicio do capitán, facendo labores administrativas. Despois marcharan en dirección a Castellón. Precisamente, nesta cidade, un cañonazo penetrara na sede administrativa, onde él se atopaba, xunto a nove compañeiros máis, resultando todos mortos, agás él.
Mais tarde, cando se dirixían a Valencia, permaneceran no barco tres días, no medio dos bombardeos enemigos. Pasaran moito medo, porque ademais, complicárase o estado do mar e non podían desembarcar.
Posteriormente, trasladáranse a Calahorra, en Logroño.
Durante a batalla do Ebro, tivo noticias de seu irmán, que o reclamaran, aos 18 anos, para incorporarse á división 82, do xeneral Varela.
A este irmán, Crisanto, tocáballe suministrar víveres e municións á compañía, coa axuda dunha mula.
Na batalla ultimamente citada, cando acababa de cruzar o Ebro, onde moitos dos seus compañeiros atoparan a morte, un disparo fixo voar polos aires a munición e máis o animal de carga, resultando él ileso.
Despois de acabar a guerra, volveron sans e salvos, para alegría de seus pais e da familia.

Da posguerra, tanto meu avó, que contaba cando aquela acabou con 16 anos de idade, coma miña avoa, dez anos máis nova, recordan que foron anos de miseria e pobreza. De todos os xeitos, eles considerábanse privilexiados, porque ao vivir no mundo rural e adicarse á gandaría e á labranza, nunca pasaron fame nin necesidade.
Miña avoa relataba que seu pai era un home moi organizado e previsor e comprara moita mercancía ao principio da guerra, cando aínda se podía e non escaseaba, previndo o que se aveciñaba: azucre, aceite de oliva, café, gas para as lámpadas,..Logo xa se dependería das famosas "cartillas de raciocinio" e había produtos que eran moi caros e difíciles de conseguir.
Froito da necesidade e da pobreza era a moita xente que mendigaba polas casas. Algúns viñan de moi lonxe e outros de máis cerca, coma da cercana vila de Vilalba. Un día miña avoa contara 23 mendigos/as. Meus bisavós dábanlles patacas, pan, trigo, incluso compartían con eles/as comida e lles deixaban durmir na cociña, ao lado da lareira.
Eran tempos de escenas moi tristes, de mendicidade, de fame, de miseria...

A moeda do barqueiro.

Levo coleccionando moedas dende que tiña sete anos. Na miña colección hai moedas de diferentes lugares e épocas, pero non é para nada equiparable á do protagonista deste relato.

Dise que unha persoa segue viva sempre que a recorden. É imposible que nos acordemos de todos os nosos antepasados e posiblemente algún día todos quedemos no olvido coma eles. Sen embargo, hai unha persoa que coñece a todos aqueles que xa non están con nós, que veu pasar diante dos seus ollos as caras de todos os nosos antepasados, quenes tiveron que contratar os seus servizos, a cambio dunha moeda, para facer un viaxe sen volta.

El é a persoa que oíu as ultimas palabras ou o ultimo silencio dos nosos seres queridos, coñece as testemuñas daqueles que nada teñen que perder por contar a verdade, xa que están mortos. Este último é o caso do meu sexto avó Antonio Bocelo que un día repentinamente veuse pechado nunha néboa. Andou quilómetros e quilómetros sen un rumbo fixo intentando atopar algún elemento orientativo, algo que lle servira para recoñecer o lugar onde estaba, pero nada. Mais tarde, chegou a un embarcadoiro e comezou a darse conta do que pasaba. Xa se acabara todo, o traxecto da súa vida chegara ao fin, nada podía facer el para cambiar esa situación, a única opción era resignarse. No embarcadoiro había un home ben vestido murmurando palabras en baixo, con cara de enfado, como se ainda non chegara a comprender o que estaba a sucederlle. Entón, a tranquilidade das augas do embarcadoiro veuse alterada, e de entre a espesa néboa apareceu unha barca con forma de drakkar con madeira moi gastada pola humidade. O barqueiro, que se facía chamar Caronte, sacou da súa túnica negra unha lista con dous nomes e empezou a pronuncialos para que subiran á barca en orde. O home de vestimenta elegante ao ver que non iba ser o primeiro en subir indignouse e tirou a súa moeda a auga a vez que subía na barca sen nigún permiso, pero en canto puxo un pe na embarcación o barqueiro agarrouno coas súas xélidas mans e tirouno a auga. Antonio polo contrario pagoulle ao barqueiro cunha moeda gastada de catro maravedís, coa cara de Fernando VII e cun ano inscrito (1833) e subiu a barca. O home saleu da auga asustado, pediulle desculpas ao barqueiro e preguntoulle se podía subir. O barqueiro, sen dicir nada, expendeulle a man para que lle dese a moeda. O home explicoulle que non tiña mais moedas e o barqueiro non precisou escoitar mais para comezar a remar. A medida que a barca se alonxaba do embarcadoiro o home empezou a poñerse nervioso, a chorar e a berrar – Isto non pode estar pasando! Son o elixido por deus! Son un rei! -.Foi cando Antonio se decatou, aquel home era o que aparecía retratado na moeda que lle entregara a Caronte. 

 Aquí deixo un enlace á miña árbore xenealóxica.